Znów byłem w wiosce mojego dzieciństwa. Ku mojemu zdziwieniu, mój najlepszy przyjaciel, Kaen, wciąż żył i dorobił się sporej rodziny. Teraz pomagał mi załatwić wszystkie sprawy. Wciąż byłem tutaj alfą. Musiałem wybrać zastępce. Cały dzień szukałem odpowiedniej osoby.
Pod wieczór usiadliśmy w miejscu, które było naszą kryjówką. Musiałem go o coś zapytać. Siedzieliśmy na porośniętym mchem pniu. Usłyszałem szelest w krzakach, jednak nikogo tam nie było. Zacząłem mówić.
"Postaram się szybko wrócić"-przypomniałam sobie jego słowa leżąc w jego łóżku. Ash' a nie było już pięć dni, pozostałych wilków oprócz mojego brata również nie widziałam... Zastanawiałam się czy alfa jest cały, czy wszystko gra. Dlaczego nie wracał? Wtuliłam nos w jego poduszkę, a jeśli leży gdzieś ranny? Muszę go znaleźć... Tak, szybko. Wybiegłam z domu w wilczej postaci i poszłam tropem Ash' a
-No, ale gdyby się taki ktoś trafił... Byłbyś w stanie go pokochać?-zapytałam rumieniąc się tak "słodko". Zaczęłam grzebać widelcem w jedzeniu.
Starałam się unikać jego wzroku, ale po prostu się nie dało... Westchnęłam cicho-Nadal uważasz, że jesteś za stary na partnerkę?-zapytałam bardzo cicho i podniosłam na niego wzrok znad śniadania.
-Szkapa nie lubi wilków? To czego tu szuka?!-spojrzałem na rogacza i kłapnąłem kołami obok jego tylnej nogi kiedy zacząłem dookoła nich chodzić. Jednoróg chciał mnie kopnąć, ale odskoczyłem. Zraniłem go wbrew sobie w nogę, lekkie zadrapanie, ale to starczyło, aby spowodować lawinę...
.Spojrzałem na rogacza i nastroszyłem sierść warcząc na niego cicho... Usiadłem i oblizałem się-Aveline, w porządku? Kim jest ta szkapa?-zapytałem. Czarny zwierz nie przypadł mi do gustu, wadera przez niego płakała. Mierzyłem go wzrokiem.
Spojrzałem na nią i skinąłem głową-Tylko jeśli sytuacja nie będzie tego wymagała-odprłem i ruszyłem za nią. Nie pytałem gdzie biegniemy, nie interesowało mnie to. Chodziło mi tylko o trochę rozrywki i pewność, że nie zrobi głupstwa. Dotrzymywałem jej kroku z łatwością. Już po dłuższej chwili wyczułem mocny ślad tego zapachu, usłyszałem dźwięk kopyt uderzających w ziemię. Czyżby koń? Konie tak nie pachną. To ciut podobny zapach, hm... Jednorożec? Spojrzałem na nią, chyba zorientowała się, że już wiem...
Spojrzałam na posiłek i spróbowałam go. Jajecznica nie była idealna, ale na swój sposób smaczna. -Całkiem dobre-odparłam nie odpowiadając na jego pytanie i uśmiechnęłam się blado. Chyba ta odpowiedź go nie zadowoliła, ale nie okazał tego po sobie.
Co się stało? Co powiedział jej ten ptak? Podszedłem do niej i położyłem jej dłoń na ramieniu-Aveline, musisz nam powiedzieć co się dzieje, jesteśmy watahą. Musimy sobie ufać i pomagać-spojrzałem na nią poważnie-Domyślam się, że coś idzie, pewnie coś złego albo strasznego. Musisz powiedzieć co, chcę Ci pomóc-uśmiechnąłem się do niej ciepło. Moje nozdrza zaczęły pracować jak u zwierzęcia łapiąc więcej zapachów, coś obcego pojawiło się na naszym terenie. Uśmiechnąłem się drapieżne, ktoś obcy równa się starcie z nim-Aveline czy to jego zapach unosi się po terenie watahy...?
Nagle jakoś dziwnie ucichła. Nałożyłem pseudo-jajecznicę na talerze. Nie potrafiłem gotować, ale raczej trujące to nie było...
- Co jest? - zapytałem, nie mogąc znieść ciszy.
Zrobiło mi się smutno, to jego obowiązek. Zawiązałam bandaż na kolanach i założyłam plaster na łokieć. Wyjrzałam przez okno opierajac głowę na ręce
- Jestem po prostu wdzięczny. No i martwienie się to obowiązek alfy. - wcisnąłem jej w ręce apteczkę.
-Nie trzeba, nie boli, jest dobrze-spojrzałam na niego uśmiechnięta-Czyżby alfa się o mnie martwił?
Westchnąłem.
- Przyznaje, niezdara z ciebie... - wyciągnąłem z szafki apteczkę. - Musisz sobie sama poradzić. Ja się na tym nie znam, a z moimi wielkimi łapami tylko więcej szkód narobie...
-Nie musisz na mnie krzyczeć-burknęłam jak obrażone dziecko i usiadłam posłusznie na stołku-Ja tylko wychodziłam z łóżka i zaplątała mi się noga, spadłam..
Spojrzałem na nią groźnie.
- Nie zmieniaj tematu tylko siadaj na krześle i gadaj co żeś zrobiła.
-J-ja?-zająknęłam się-Nic-odparłam obojętnie-Co tam robisz smacznego-chciałam zmienić temat.
- Ten klucz... Zrobił go mój ojciec. - mówiłem cicho. - Składa się z 4 części, na każdej jest inny kamień. Czerwony był od zawsze mój. Błękitny należał do ojca, zielony do siostry, a bursztynowy... Do matki. - wiedziałem jak żałośnie brzmi mój głos. To właśnie za matką tęskniłem najbardziej...
-Opowiedz mi o tym kluczu-poprosiłam, aby nie myślał o tym, że co nie ma. Obserwowałam jego twarz, emocje się na niej malujące. Dlaczego on tak cierpiał? Kto był takim idiotą i zabrał ten cenny przedmiot?
Nie odzywałem się. Lekko oparłem głowę o jej ramie. Prawie całkiem straciłem już nadzieje. Chciało mi się płakać, jednak dusiłem to w sobie.
Biedny Ash. Usiadłam obok niego i przytuliłam go przyjacielsko-Nie łam się, znajdziemy go... Może któryś z członków będzie coś wiedział? Na pewno się nie rozpłynął, znajdziemy go-próbowałałm go pocieszyć. Uważałam na jego ranę.
Jej słowa dały mi mały płomyk nadziei. Już po paru chwilach biegliśmy w kierunku jaskini. Przez jakieś pół godziny szukaliśmy, jednak nigdzie nie było nawet śladu. Zrezygnowany usiadłem na kamieniu i ukryłem twarz w dłoniach. Ramię lekko bolało, przypominając o ranie postrzałowej sprzed paru dni.
Zrobiło mi się smutno kiedy na niego spojrzałam. Ten klucz wiele dla niego znaczył, a teraz zniknął. Nieszczęście po nieszczęściu. Chciałam go jakoś pocieszyć, przytulić-Może jest gdzieś w okolicach tamtej jaskini? Możemy tam pobiec?-zaproponowałam uśmiechając się niepewenie.
Zagryzłem wargę. Moja jedyna pamiątka po rodzinie zniknęła... Czułem przeszywający ból w piersi. Gorączkowo zacząłem przeszukiwać miejsca, w których i tak go nie było. Ogarnęło mnie coś na kształt paniki...
Domyśliłam się czego szuka. Zaczęłam mu pomagać, nie mógł się rozpłynąć. Szukaliśmy długo, w końcu musieliśmy się pogodzić z wiadomością, że go tu nie ma-Ash...?-spojrzałam na niego, wyglądał na roztrzęsionego... Niepewnie położyłam dłoń na jego ramieniu-Ash, znadzie się...
Cierpliwie czekałem aż skończy. Po paru minutach góra włosów leżała na schodach obok mnie, a na mojej głowie znów panował porządek.
- Dzięki.
-Mogę Ci je podciąć-zaproponowałam niepewnie i wstałam z miejsca. Wróciłam po chwili z nożyczkami-To jak? Tniemy?-skinął potakująco głową i wzięłam się do pracy...
Śledziłem wzrokiem ruch jej dłoni. Ludzie, co za kudły... Schwyciłem jedno z długich pasem i zacząłem je ciągnąć.
- Dlaczego musiało się to tak rozrosnąć... - westchnąłem. W palcach zostało mi parę włosów, mimo to ciągnąłem dalej.
-Nie martw się, spodnie zdjął Ci Jeff, górę i buty ja...-odparłam cicho, a mu wyraźnie ulżyło. Uśmiechnęłam się do niego i niepewnie zaczesałam mu luźny kosmyk za ucho. Miałam tylko nadzieję, że mu to nie przeszkadzało.
- Czuje się już dobrze, dzięki tobie. Tylko... - usiadłem obok niej i odwróciłem wzrok, lekko się rumieniąc. - Chciałbym wiedzieć, kto mnie rozebrał.
Na jaką odpowiedź liczy? Wstałam i bez słowa wyszłam przed drzwi. Usiadłam na ziemi i westchnęłam. Spuściłam głowę i przeczesałam włosy między palcami... Poczułam czyjąś dłoń na ramieniu i obejrzałam się-Nie powinieneś się przemęczać-odezwałam się do alfy
Podczas opowieści próbowałem sobie przypomnieć coś więcej, jednak niezbyt mi to szło.
- A więc uratowałaś mnie. Dziękuję. - uśmiechnąłem się. Laila czerwieniła się coraz bardziej. Posłałem jej pytające spojrzenie.
Ich wzrok padł na mnie, a ja zlałam się rumieńcem. Spojrzałam na Ash' -znalazłam Cię jako zmęczonego starca, chyba spuszczali Ci krew... Potem zabraliśmy Cię do domu...
-A Laila ciągle przy Tobie siedziała, nikt nie mógł wejść do Ciebie-odezwał się mój brat, a ja mu za to sprzedałam kuskańca w bok. Zarumieniłam się jeszcze bardziej.
-Byłam Ci to winna, Zanim Cie zabrali uratowałeś mnie
-Co robiło z Ash' em?-zapytałem ją, ale nie zdążyła mi odpowiedzieć. Wybiegłem idąc jej tropem, póki nie poczułem krwi, wilka i ludzi. Trop Ash' a robił się coraz mniej wyraźny, musiałem się pospieszyć. Zawyłem zbierając watahe i na jej czele pobiegłem na ratunek naszemu alfie... Nie wiedziałem na co być gotowi. Wyliśmy i warczeliśmy, niech nas wszyscy słyszą, że idziemy...
Widziałam jak co zabierali, chciałam walczyć i protestować, ale łapa mnie bolała i zaczynałam opadać w nicość. Zawyłam jeszcze za nim i opadłam z sił. Miałam oddać się kojącej pustce, ale miałam misję, mój alfa o coś mnie prosił, poprosił mnie o to Ash. Wstałam i na trzech łapach doskakałam do domu czarnego. Neos wybiegł mi na spotkanie ignorując wołania Jeff' a. Brat pomógł mi dość do domu-Ash ma kłopoty, ratujcie go, pomóżcie mu... Zabrali go, ratujcie go-powtarzałam jak modlitwę. Słyszałam pytania, czułam jak ktoś mnie jeszcze trąca, a potem już tylko przyjemną pustkę...
Siedząc, nie mogąc się poruszyć, byłem skazany na wysłuchanie jego historii...
- Już dawno odkryłem działanie twojej krwi. Zastrzyki z niej odmładzały i przywracały siłę. Dlatego zawsze upuszczałem ci krwi. Ale zapas się skończył. Teraz, zostaniesz tu na zawsze. Będziesz moją własną fontanną młodości! - jego śmiech rozszedł się po całej sali, która, jak zauważyłem, była wyłożona lustrami. W tym śmiechu brzmiała nuta szaleństwa; pragnienie chorego na umyśle człowieka.
Doktor opuścił pokój.
Znów byłem sam.
W lustrze naprzeciwko widziałem, że igły są podłączone do rurek, a te do pojemników wypełnionych czerwoną cieczą.
Spuszczali ze mnie krew.
Przez długi czas wpatrywałem się tępo w przestrzeń, bijąc się z własnymi myślami.
Nie wiem, ile dni minęło, nie byłem w stanie odróżnić dnia od nocy. Upływ czasu widziałem tylko w lustrze, na własnej twarzy. Im więcej krwi mi ubywało, tym bielsze stawały się moje włosy i tym starsza była moja twarz. Krew płynęła nieprzerwanie, zastanawiałem się, skąd jej tyle.
Po długim czasie widziałem, że z młodego szczyla zmieniłem się w zasuszonego staruszka. Moje włosy spływały po oparciu fotela, śnieżnobiałe. Jedynie mój głos i umysł pozostały bez zmian.
Nie chciałem umrzeć, lecz z każdą sekundą zmieniałem zdanie. Byłem samotny. Cisza mnie dobijała. Rozpędzałem ją, śpiewając, póki nie zabrakło mi sił.
Pierwsze, co zauważyłem, to regularne świszczenie jakiejś pompy. Z trudem otworzyłem oczy. Poraziło mnie światło. Próbowałem się rozejrzeć, jednak moje skronie przeszył okropny ból. Nie mogłem się ruszyć.
Zamknąłem oczy, by oswoić się z sytuacją. Po jakimś czasie wiedziałem, że siedze na krześle, a trzymają mnie na nim igły wbite w moją głowę, ręce i nogi.
Zdziwiło mnie to, że żyłem. I byłem w ludzkiej formie.
Usłyszałem ciche kroki i głos.
- A więc się obudziłeś. - ktoś stał za mną. Znałem ten głos... Słyszałem go często, ale bardzo, bardzo dawno temu.
Doktor!
Ten, który opatrywał moje rany, gdy miałem mniej niż 20 lat!
-Co ty... - wysyczałem. Gardło miałem suche.
- Masz coś, na co nie zasłużyłeś. - jego głos był zimny jak lód. - Twoja przeklęta matka dała ci we krwi wieczną młodość i życie, mimo że taki słabeusz był nikomu niepotrzebny. - brzmiał nieprawdopodobnie staro. Nie rozumiałem co się dzieje...
Otoczyli nas. Nie było drogi ucieczki. Miałem sekundę, by zastanowić się, jak wyciągnąć z tego Laile. Miałem tylko jeden pomysł.
Wyszeptałem jej, by powiadomiła Jeff'a, po czym złapałem za kark i z rozmachem rzuciłem w bok. Pisnęła, była jednak poza kręgiem myśliwych. Teraz mogłem postarać się uwolnić.
Zacząłem warczeć. Wycelowali we mnie z broni. Wykorzystałem moment i rzuciłem się na tego, który stał najbliżej.
Po paru minutach ostrej walki poczułem, że coś przygniata mnie do ziemi i krępuje łapy. Sieć.
W następnej sekundzie długa igła wbiła mi się w kark, odsyłając mnie do czarnej nicości.
Zatrzymałem sie w pół kroku. Coś mi się nie podobało... Miałem złe przeczucie.
A przeczucia jeszcze nigdy mnie nie zawiodły.
Obróciłem się na pięcie i pobiegłem z powrotem. Już parę metrów od skały poczułem ostry zapach prochu. Przyśpieszyłem i w skoku zmieniłem się w wilka.
Myśliwy.
Skoczyłem na niego i pewnym ruchem skręciłem mu kark. Zauważyłem Laile, w potrzasku. Rozerwałem pazurami mechanizm i uwolniłem jej łapę.
Dookoła wciąż czułem zapach prochu. W wilczym języku nakazałem Laili uciekać.
To mojej skóry chcieli ludzie. Ona miała być tylko przynętą.
Poczułam złość... Zmieniłam się w wilka i zawyłam. Zeskoczyłam ze skały i zła ruszyłam przed siebie... Niestety trafiłam na pułapkę. Zatrzask zacisnął się mocno na mojej łapie... Na nieszczęście czułam myśliwego w pobliżu. Nie... Spojrzał na mnie, a jego broń błysnęła. Zaskomliłam i zaczęłam się wyrywać. Pogłębiłam tylko ranę. Wycelował w mój łeb...
Usiadłem. Coś zaczęło krążyć mi po głowie, jednak nie mogłem sobie przypomnieć co. Spojrzałem w stronę miasta. I wtedy, tłumiąc przekleństwo, sobie przypomniałem.
- Dostawa! - nie no, jestem debilem!
Zerwałem się na nogi i podbiegłem do skraju skały. Przeskoczyłem przez krawędź i zatrzymałem się na drzewie metr niżej. Za sobą słyszałem okrzyk Laili. Zsunąłem się po gałęziach i pobiegłem w miejsce odbioru.
Szczery do bólu... Westchnęłam w duchu i przeróciłam się na drugi bok. Zamilkłam i skuliłam się. Położyłam się na brzuchu i przyciągnęłam. Spojrzałam na niego szybko i wywróciłam oczami... To się zaczęło robić głupie, on chyba się niczego nie domyśla...
Starałem się zachować spokój. Ta sytuacja była dla mnie nowa, przyznaje.
- Okej, ładnie śpiewasz, ale czy ja jestem poduszką?
Obudziłam się i spojrzałam na niego nieprzytomnie. Po chwili zdałam siebie sprawę, że na nim leżę, właściwe opieram głowę na jego piersi. Tym razem nie chciało mi się odskakiwać, przepraszać. Było mi dobrze i czułam się bezpiecznie. Zamknęłam znów oczy i zaczęłam mu śpiewać...
Znów miałem jeden z tych dziwnych snów. Stałem na niebie, dookoła były jedynie chmury. Nie mogłem się poruszyć. Czułem się ciężko. Trudno było mi oddychać... Jakby coś przygniatało mi płuca...
Otworzyłem oczy.
Na krótko oślepiła mnie jasność, a ciężar na piersi trochę zelżał, jednak tylko odrobine.
-Ash...?-zasnął, ech. Położyłam się obok niego i tyrpnęłam go lekko. Miał mocny sen. Nie wiedząc co robić zamknęłam oczy i spróbowałam zasnąć. Było mi zimno, więc przysunęłam się do niego... Zanim odpłynęłam poczułam jego zapach.
Wymruczałem coś, niezbyt jej słuchając. Chciałem tylko poleżeć, jednak już po paru momentach usnąłem...
- Nie czujesz się samotny? Tyle lat...-myślałam na głos. Nie zdawałam sobie sprawy, że jestem bardzo blisko niego i jeśli przekręce się w jego stronę to właściwie na niego wpadnę. Oczywiście, musiałam się obrócić. Zaciągnęłam się jego zapachem i cofnęłam od razu-Przepraszam-pisnelam
- Nie taki stary, tak? I dlatego wyglądasz jakbyś zobaczyła ducha? - zachichotałem. Najwyraźniej się tego nie do końca spodziewała.
-Masz 947 lat?-zdziwiłam się i ziewnęłam. Ogarniała mnie senność jak na niego patrzyłam. Uśmiechnęłam się do siebie-Nie jesteś taki Stary...
- No wiesz... Byłaś już bardzo blisko. Wystarczy że odejmiesz od tego twój pierwszy pomysł i jeszcze trzy. - robiłem się coraz bardziej senny.
-Nie baw się tak ze mną, proszę. Ile masz lat?-zapytałam zrezygnowana. Spojrzałam na chmury i rozmarzyłam się. Położyłam się obok niego
- Blisko... Teraz odejmij pare lat. - przymknąłem oczy. To, że tak leże, nie znaczy chyba, że od razu zasnę?
Myślałam długo ile może mieć... Spojrzałam na niego-Nie zasypiaj-uśmiechnęłam się do niego miło-1000?-przysunęłam się do niego
- Noooo... troche za mało. - przyglądałem się chmurom, zabarwionym fioletowo przez wczesne słońce.
- Nie mam rodziny ani nie jestem i nigdy nie byłem w związku. A co do wieku... zgaduj, zgaduj...
-Masz dziewczynę?-wypaliłam zanim zdążyłam ugryźć się w język-Ile masz lat?-zapytałam szybko
-Dziękuję za ten niezwykle miły komentarz..-wywróciłam oczami.-Opowiedz mi coś o sobie-poprosiła
- Wyglądasz jak pomidor. - skomentowałem. Zaczerwienieniła się jeszcze bardziej. Usiadłem po turecku na ziemi.
Spojrzałam na niego i uśmiechnęłam się lekko. Przyciągnęłam go do siebie, aby odszedł od urwiska. Spojrzał na mnie zdziwiony, a ja uśmiechnęłam się promiennie kraśniejąc
Zaśmiałem się cicho.
- Ja nie zginę tak łatwo. Muszę się zatroszczyć o przyszłość tych, którzy potrzebują pomocy...
Ulżyło mi gdy się cofnął, nawet o ten jedne krok-To dobrze, że się nie boisz, ale nie rób tak... Nie możesz teraz zginąć, nowa wataha i wgl...-czy ja znów się tak uroczo rumienię?!
Zacząłem się śmiać.
- Czemu tak ci zależy, co? Taki stary piernik jak ja się czegoś takiego nie boi. - dalej się z nią droczyłem, jednak cofnąłem się o krok.
Zachichotałem.
- Czemu mnie trzymasz? Czyżbyś się o mnie martwiła? - postanowiłem uznać jej wymówkę.
-Uważaj!-złapałam go za przedramię-Mam oczy to patrzę-odparłam cicho, co miałam mu powiedzieć
- Powiesz wreszcie czemu się gapisz czy nie? - przystanąłem przy samym krańcu urwiska, i stanąłem na palcach. Parę kamyków potoczyło się w dół.
-Nic-odparłam rumieniąc się. Schowałam głowę w ramionach. Gdyby to był taki słodki rumieniec jak w animcach, ale ja jestem czerwona jak burak. Uśmiechałam się do siebie, matko, jaka ja jestem... Ghrr... Kiedy trochę mi przeszło spojrzałam na niego.
- Sporo za stary, tak myślę... - zauważyłem że się we mnie wpatruje i zmieniłem się w człowieka. - Co?
-Ty, za stary?-zapytałam nie dowierzając. Spojrzałam na niego kątem oka... Był inny, wyjątkowy. Polimorfowałam w człowieka i usiadłam na urwisku obok niego. Zauważyłam ten klucz, na który łasy jest Neos
Wyszłem na dwór i skierowałem się do miasta. Na wschodzie powoli zaczynało się rozjaśniać. Dotarłem do starego domu handlowego i uchyliłem zmurszałe drewniane drzwi. W środku czekał mój dostawca materiałów. Zamówiłem to, co zwykle, oraz dodatkowe części dla Jeff'a.
Wracając przystanąłem i spojrzałem w niebo. Gdy wychodziłem wadera gapiła się na mnie. Byłem ciekaw, o co jej chodziło...
